دموكراسی و جامعه‌ مرفه

دولت و پارلمان

پارلمان

Stortingsbygningen - © Stortingsarkivet/ foto: Teigens fotoatelier as.
مجلس ملی نروژ استورتینگ نامیدە می شود. پارلمان دارای ١٦٩ نماینده بودە کە از سوی مردم برای یک دورە چهار سالە انتخاب می گردند. آنها نمایندگان احزاب مختلف سیاسی می باشند. پارلمان عالی ترین قدرت دولتی در نروژ می باشد.

مهترین وظایف پارلمان عبارتند از:

  • تصویب قوانین جدید و تغییر قوانین قدیمی
  • تصویب بودجه دولت
  • نظارت دولت و مدیریت دولتی
  • مورد بحث قرار دادن مسائل سیاسی و پروژە های بزرگ

Stortingssalen - © Stortingsarkivet/ foto: Teigens fotoatelier as.

بحث های سیاسی در پارلمان به روی عموم باز می باشند. هر كس كه بخواهد می تواند در پارلمان حضور پیدا کند و بحث های سیاستگذاران را بشنود. اما حضار حق سخن گفتن یا ابراز نظر در مورد مسائل در پارلمان را ندارند. مردم می توانند از طریق ایمیل و نامە از نمایندگان پارلمان سٶال نمایند. ایمیل کلیە نمایندگان و دیگر اطلاعات را در وب سایتمی توانید پیدا نمائید. stortinget.no.

دولت

پس از انتخابات پارلمانی یک یا چندین حزب دولت تشکلیل می دهند. دولت متشکل از وزرا (مدیرسیاسی هر وزارتخانە) و نخست وزیر می باشد.
یكی از وظایف دولت پیشنهاد قوانین جدید و اصلاح قوانین بودە، اما این پارلمان می باشد کە قوانین و اصلاحات در قوانین را تصویب می كند.
دولت زمینه‌ به‌ اجرا گذاشتن مصوبات پارلمان را باید فراهم نماید. دولت همچنین هر سال بودجە پیشنهادی كشور را ارائە می نماید.

دولت هر جمعه با پادشاه ملاقات می كند. در جریان این جلسە وزرا اطلاعاتی را در مورد مسائل مختلف بە اطلاع پادشاه می رسانند. این جلسات را جلسات كابینه می نامند. بادشاه دارای قدرت سیاسی کمی می باشد، اما با این وجود این جلسات مهم می باشند.
هنگامی کە چندین حزب جهت تشكیل دولت با هم همکاری می کنند، این دولت را یک دولت ائتلافی می نامند. اگر یک حزب یا احزابی کە دولت را تشکیل دادە اند، با هم در پارلمان اکثریت داشتە باشند، این دولت را دولت اکثریت می نامیم. اگر از سوی دیگر حزب یا احزابی کە دولت را تشکیل دادە دارای كمتر از نیمی از نمایندگان در پارلمان باشند، این دولت را دولت اقلیت می نامیم.
در سال های اخیر تمامی دولت ها در نروژ دولت های ائتلافی بوده اند.

اصل تفکیک قوا:

آمار

Maktfordelingsprinsippet

Maktfordelingsprinsippet deler makten mellom tre uavhengige myndigheter:

  • En lovgivende myndighet – Stortinget, som vedtar lover.
  • En utøvende myndighet – regjeringen, som foreslår lover og sørger for at de blir iverksatt og gjennomført.
  • En dømmende myndighet – domstolene, som dømmer i konkrete saker.